Rico Verhoeven laat keihard trainingskamp voor Usyk zien: “12 rondes puur afzien”

Rico Verhoeven zit midden in het zwaarste kamp van zijn carrière en alles draait om één doel: de WBC-wereldtitel tegen Oleksandr Usyk. Wat fans straks zien in de ring, begint hier. Geen glamour, geen lichten, alleen werk.

De beelden geven een zeldzame inkijk. Maanden van druk, discipline en keuzes die alles bepalen.

Verhoeven sluit zich af van de buitenwereld

Rico Verhoeven maakt het zichzelf bewust moeilijk. Tijdens zijn trainingskamp trekt hij zich terug in een zogenoemd fight house. Geen gezin, geen dagelijkse afleiding, alleen trainen, eten en rusten.

Dat is geen toeval. Voor hem is focus alles. Door afstand te nemen van zijn normale leven, creëert hij ruimte om volledig met het gevecht bezig te zijn. Hij mist zijn familie, maar ziet dat als onderdeel van het proces.

Elke dag begint met weerstand en discipline

De dag start niet rustig. Verhoeven kiest juist voor een IJskoude duik in de ochtend. Niet omdat het makkelijk is, maar omdat het zwaar voelt.

Volgens hem zit daar de winst. Als je de dag begint met een obstakel, voelt alles daarna lichter. Het is een mentale test die hij elke ochtend opnieuw aangaat.

Daarna volgt een strak ritme. Trainingen, herstel en voeding lopen in elkaar over. Alles staat in het teken van presteren op het hoogste niveau.

Alles draait om het gevecht met Usyk

Oleksandr Usyk wacht. En dat maakt dit kamp anders dan alle voorgaande. Verhoeven noemt het zelf een kans die je maar één keer krijgt.

Hij had ook een andere optie. Een gevecht tegen Francis Ngannou lag op tafel, maar die kans liet hij lopen. De reden is simpel: een wereldtitel boksen weegt zwaarder.

Voor Verhoeven gaat het niet alleen om winnen. Hij wil zijn naam toevoegen aan een lijst waar legendes als Muhammad Ali en Mike Tyson op staan.

Fysieke grens wordt elke dag opgezocht

"Het kamp is zwaar. Ronden van twaalf minuten, trainingen die blijven doorgaan en nauwelijks momenten van rust. Of dat zwaar is?", reken maar zegt Rico.

Zelfs herstel voelt als werk. Verhoeven blijft pushen, ook als het lichaam protesteert. Hij blijft herhalen dat hij moet blijven werken.

Week één zit erop, maar er volgen er nog elf. De basis is gelegd, maar het zwaarste moet nog komen.