“Het is barbaars” – Critici willen deze vechtsport verbieden nu deze wereldwijd groeit

Bloed, knock-outs en volle zalen. Bare knuckle boxing groeit razendsnel en verdeelt de sportwereld. In 2015 telde de sport 21 officiële partijen, vorig jaar waren dat er meer dan 1.000 in vijftien landen. Voorstanders noemen het veiliger dan boksen met handschoenen, critici willen een verbod.

Wat ooit op braakliggende terreinen plaatsvond, staat nu op internationale streams. Grote namen uit het profboksen stappen over of tonen interesse. De vraag dringt zich op: schuift deze rauwe vechtsport echt op naar de mainstream?

De groei is zichtbaar in cijfers en publiek

Bare knuckle geldt als de oorspronkelijke vorm van boksen, tot in 1867 de Queensberry-regels handschoenen verplicht stelden. Daarna verdween het uit het officiële circuit. Nu is het terug, strak georganiseerd en met bonden die toezicht houden. De opzet lijkt op een reguliere boksgala, maar de ring is kleiner en de knokkels blijven onbedekt.

Volgens BKB-CEO David Tetro trekt de sport vooral Gen Z en millennials. Hij wijst op snelle knock-outs en korte partijen. Supporters spreken van pure actie zonder aftasten. Tegenstanders noemen het barbaars. Toch groeit het publiek, mede door sociale media en uitzendingen op internationale platforms.

Veilig of juist gevaarlijker dan boksen met handschoenen?

Voorstanders stellen dat vechters hun handen moeten sparen en daardoor minder hard slaan. Kortere rondes zouden ook zorgen voor minder opeenstapeling van klappen. Critici kijken anders naar de sport. Neurochirurg Peter Hamlin zegt dat een onbedekte vuist meer energie overdraagt op het hoofd. Tegelijk erkent hij dat minder stoten ook minder totale impact kunnen betekenen. Zijn conclusie is eerlijk: harde data ontbreken.

Headway, de Britse organisatie voor hersenletsel, uit grote zorgen. Volgens hen is elke vorm van boksen een bewuste poging om hersenschade toe te brengen. Zij vrezen dat de populariteit leidt tot normalisering van geweld.

Het persoonlijke verhaal achter de hype

In Swansea verdedigde Liam Rees zijn wereldtitel in de superweltergewichtklasse. De tweevoudig kampioen vocht zich eerder uit een zware drugsverslaving en noemt de sport zijn redding. Hij traint drie keer per dag en verdient een beurs van enkele duizenden ponden. In zijn titelgevecht verloor hij na zes rondes op punten.

De sport groeit in Europa, Afrika, Azië en Amerika. Oud-wereldkampioenen als Paulie Malignaggi deden al mee, anderen zeggen “nooit nooit”. De aantrekkingskracht is duidelijk. De discussie over veiligheid is dat ook.