‘Hij dwong een sport om zich aan te passen’ – Buakaw blijft de échte kickbokskoning

Zijn schenen zijn wapens. Zijn blik zegt alles. En zijn naam dwingt nog steeds respect af. Buakaw is terug, en het is alsof hij nooit is weggeweest. Op 14 april gaat hij voor de 285e keer de ring in. Maar wat vormde hem?

Wie denkt dat zijn tijd voorbij is, heeft niet opgelet. De Thaise vechter, ooit opgegroeid tussen rijstvelden en armoede, liet onlangs opnieuw zien waarom hij jarenlang de meest gevreesde man in het kickboksen was. Tegen Huo Hanqeng, een jonge krachtpatser uit China, leverde hij drie ronden lang een les in timing, kalmte en controle. Geen spektakel, geen grote woorden. Alleen Buakaw, precies zoals we hem kennen.

Hij vocht met minder regels, maar meer inhoud

In 2004 stapte hij voor het eerst buiten Thailand het grote podium op. De K-1 World MAX stond vol killers. Toch viel hij meteen op. Niet door praatjes, maar door wat hij met zijn benen en knieën deed. En juist die wapens werden daarna beperkt. Minder clinch, geen ellebogen. De regels werden aangepast – niet om het spel eerlijker te maken, maar om hem af te remmen.

Geen excuses, geen klaagzang

Buakaw paste zich aan. En bleef winnen. Tegenstanders kwamen van over de hele wereld. De uitkomst bleef hetzelfde. In het gevecht tegen de Australische John Wayne Parr zag je het al: een verschil in niveau. Niet in kracht, maar in rust. In overtuiging. In iets dat niet aan te leren is in een sportschool met airco.

De rebel met eigen gym en eigen stem

Lang vocht hij voor anderen. Zijn eerste gym hield bijna al zijn prijzengeld zelf. Tot hij opstond. Hij brak met zijn oude team, richtte zijn eigen kickboks gym op en vocht onder zijn eigen naam. Niet alleen in de ring, maar ook daarbuiten werd hij zijn eigen baas.

Zelfs nu, op leeftijd, raakt hij nog

In 2024 stond hij tegenover Sanchai in een vriendschappelijk duel. Twee grootheden, één ring. Geen winnaar, maar puur vakmanschap. Geen snelle TikTok-knockout, maar eerbetoon aan een sport die Buakaw mede groot maakte. Hij blijft trainen. Hij blijft vechten. Want voor hem is de ring geen podium. Het is thuis.