Remy Bonjasky getest tegen het huidige Glory-tempo: had hij kunnen meekomen?

Het is een vraag die regelmatig terugkomt. Had Remy Bonjasky kunnen overleven in het huidige Glory-zwaargewicht? En misschien nog interessanter: hoe zou hij het hebben gedaan tegen Rico Verhoeven?

Nostalgie is mooi, maar dit gaat om stijl tegen stijl.

De sport is zwaarder en sneller geworden

De huidige Glory-zwaargewichten zijn fysiek groter dan in het K-1-tijdperk waarin Bonjasky uitblonk. Het tempo ligt hoger, het volume aan stoten is groter en vechters zetten constanter druk.

Remy vocht op timing. Hij creëerde ruimte, wachtte op het moment en explodeerde met een vliegende knie. Zijn kracht zat niet in brute combinaties, maar in precisie.

Dat type vechter veroudert minder snel dan iemand die puur op fysiek vertrouwt. Timing blijft timing.

Waar zou hij het lastig krijgen?

Moderne zwaargewichten snijden de ring beter af. Ze blijven drukken. Ze laten je niet ademen. In Glory wordt veel gewerkt in series, met druk naar voren en hoge activiteit per ronde.

Remy had soms moeite met constante drukvechters. Als hij geen ruimte kreeg voor zijn knieën, werd hij gedwongen tot een gevecht dat niet altijd zijn voorkeur had.

In het huidige tempo zou dat getest worden.

En tegen Rico Verhoeven?

Dat is de echte test. Rico Verhoeven vocht op controle, conditie en volume. Hij zette systematisch druk, werkte naar het lichaam en brak tegenstanders af over vijf rondes.

Tegen Rico had Remy moeten vertrouwen op zijn timing. Eén perfecte knie kan alles veranderen. Maar Rico gaf weinig openingen en houdt het gevecht vaak in zijn ritme.

Over vijf rondes zou Rico waarschijnlijk het voordeel hebben in volume en controle. Maar in een explosief moment blijft Bonjasky gevaarlijk. Eén sprong, één knie, en het gevecht kantelt.

Het is precies daarom dat deze vergelijking blijft leven. Techniek tegen druk. Explosie tegen controle. Oude school tegen moderne machine.