Wordt GLORY eenmansshow rond Rico Verhoeven - geen garantie voor de rest?

GLORY Kickboxing heeft de afgelopen jaren steeds meer nadruk gelegd op het zwaargewicht. Het toernooi “Last Heavyweight Standing” geeft die divisie volop aandacht. Ondertussen voelen andere gewichtsklassen zich genegeerd.

Dat zorgde voor veel kritiek vanuit trainers en vechters. Namen als Said El Badaoui en Maikel Polanen lieten al weten dat er weinig perspectief is voor lichtgewichten, weltergewichten en middengewichten. Jong talent zoekt daarom naar alternatieven. Toch ligt de situatie genuanceerder. Niet alle vechters keren GLORY de rug toe.

Endy Semeleer kiest voor een uitstapje maar blijft een GLORY-kampioen

Een goed voorbeeld is Endy Semeleer. De regerend weltergewicht kampioen verlaat GLORY niet. Wel maakt hij tussendoor een uitstap naar Curaçao om daar actief te blijven en geld te verdienen. Ook Levi Rigters blijft maar richt zijn blik op de toekomst.

Semeleer gaf eerder aan dat hij zich soms in de steek gelaten voelde, maar zijn deur bij GLORY staat nog open. Zijn situatie laat zien dat er wel degelijk ruimte is om buiten GLORY te vechten, zonder meteen de organisatie te verlaten.

Voor GLORY is het cruciaal dat vechters zoals Semeleer behouden blijven. Ze zijn uithangborden van hun gewichtsklasse en zorgen dat fans niet alleen naar zwaargewicht kijken.

Moeten vechters zelf meer spektakel brengen met knock-outs?

Een ander punt dat meespeelt, is de vraag of vechters niet meer zelf in actie hadden moeten komen. In kickboksen geldt vaak: wie spektakel brengt, krijgt de aandacht. Knock-outs trekken publiek en zorgen dat fans terugkomen.

Sommige critici stellen dat vechters in de lichtere gewichtsklassen te weinig spektakel bieden. Daardoor zouden ze minder interessant zijn voor de matchmakers. Het succes van zwaargewicht komt immers voort uit de harde finishes die daar vaker voorkomen.

Als lichtere vechters vaker KO’s neerzetten, zouden ze hun positie in de kijker kunnen versterken. Het is een ongemakkelijke waarheid, maar wel één die speelt in de discussie.

Zelfpromotie en fanbase zijn onmisbaar in de huidige sport

Naast prestaties in de ring draait topsport tegenwoordig ook om zichtbaarheid. Vechters die hun eigen fanbase opbouwen, krijgen automatisch meer waarde voor een organisatie.

Rico Verhoeven is daar het perfecte voorbeeld van. Hij combineerde overwinningen met slimme zelfpromotie, interviews en zakelijke stappen. Daardoor is hij meer dan een kampioen; hij is een merk.

Voor andere divisies is dit een belangrijke les. Vechters die hun eigen verhaal vertellen en fans aan zich binden, kunnen GLORY dwingen hen meer kansen te geven. Het is niet genoeg om alleen goed te vechten; de sport vraagt om persoonlijkheid, verhalen en bereik.

Loopt GLORY risico of ligt de bal deels bij de vechters zelf?

GLORY loopt het risico zichzelf in een hoek te drijven door bijna alles op zwaargewicht te zetten. Toch is het te makkelijk om alleen de organisatie de schuld te geven. Ook Remy Bonjasky had daar zo zijn gedachten over.

Als lichtere vechters meer spektakel leveren en actiever hun fanbase vergroten, kan de druk van binnenuit veranderen. Succesvolle promotie door de vechters zelf kan ervoor zorgen dat GLORY hen simpelweg niet kan negeren.

De toekomst van de lichtere divisies hangt dus niet alleen af van de keuzes van GLORY. Het hangt ook af van de vechters die laten zien dat ze onmisbaar zijn — in én buiten de ring.