Buakaw Banchamek: “Ik bleef knokken” – hoe een invaller uitgroeide tot vechticoon

Hij kwam als invaller, zonder naam, zonder status. Niemand verwachtte iets van hem. Maar wat er in 2004 gebeurde tijdens de K1 World Max schudde de vechtsport wakker en maakte van Buakaw Banchamek een legende.

Een toernooi dat geen Thaise winnaar wilde

In 2004 organiseerde Japan de K1 World Max, het grootste kickbokstoernooi van dat moment. De beste kickboksers uit Nederland, Europa en Japan stonden op de kaart. Er moest ook een Thai meedoen, voor het mondiale karakter. Alleen: traditionele Muay Thai paste niet bij het tv-format. Te technisch, te veel clinch, te weinig spektakel.

Een week voor het toernooi haakte de beoogde Thai af. In paniek werd een 22-jarige invaller ingevlogen: Buakaw Banchamek. Jong, onbekend, goedkoop. Perfect om vroeg uitgeschakeld te worden, zo was de gedachte.

Buakaw weigert zijn rol te spelen

Zijn eerste partij was tegen John Wayne Parr, een gevestigde naam. Buakaw stond licht op zijn voorvoet, handen hoog, lange guard. Parr liep telkens vast. Elke stap naar voren werd afgestraft met harde trappen. Na drie rondes was het verschil duidelijk, maar de jury gaf een gelijkspel. Er moest een extra ronde komen.

Buakaw ging harder. Meer knieën, meer druk. Dit keer kon niemand eromheen. Hij won.

De avond dat Japan zijn gouden jongen zag breken

In de volgende ronde wachtte Takayuki Kohiruimaki, een Japanse favoriet. Buakaw denderde eroverheen. Zijn clinch was te sterk, zijn knieën te hard. Daarna volgde Masato, hét gezicht van K1. Het toernooi leek voor hem geschreven.

Masato begon fel, maar elke aanval werd gecounterd met een trap of een knie. Buakaw mat hem met zijn jab en liet daarna de switch kick inslaan. Opnieuw een discutabele draw. Weer een extra ronde. En opnieuw won de Thai.

Hij pakte de titel. Niet gepland. Niet gewenst. Maar onmiskenbaar.

Nieuwe regels en een nieuwe strijd

Na zijn zege veranderde de organisatie de regels. Minder clinch, minder knieën. Feitelijk een rem op Muay Thai. Veel vechters zouden afhaken. Buakaw niet.

In 2005 haalde hij opnieuw de finale, dit keer tegen Andy Souwer. Zonder zijn vertrouwde clinch domineerde hij opnieuw, maar verloor na een extra ronde. Het was zijn eerste toernooiverlies.

De revanche en het systeem achter de legende

Buakaw paste zich aan. Hij programmeerde tegenstanders met trappen, liet ze wennen aan een ritme en brak dat plots met stoten. In de rematch tegen Andy Souwer werkte het plan perfect. Hij bouwde het moment op en sloeg toe. Knock-out.

Wat in 2004 begon als een noodoplossing, groeide uit tot een breuklijn in het kickboksen. Buakaw bewees dat Muay Thai niet te temmen was. Zelfs niet wanneer het systeem tegen je werkt.