Renier de Ridder Nederlans hoop in de UFC keerde voor het eerst terug in de sportschool voor zijn eerste sparsessie sinds zijn pijnlijke nederlaag. Maar waar hij hoopte op bevestiging, kreeg hij iets heel anders: een klap van de realiteit.
“Ik voelde me als een beginner. Mijn lijf deed niet wat ik wilde,” zegt hij open.
De Ridder stond maanden aan de kant. Na zijn verloren partij tegen Brendan Allen bij UFC Vancouver voelde hij zich leeg, fysiek en mentaal. Toch dacht hij dat hij de draad weer had opgepakt. Hij trainde, onderzocht zijn bloedwaarden, en liet zijn conditie testen met een VO₂ max-meting.
Maar toen het moment daar was — zijn eerste sparsessie sinds het gevecht — sloeg de twijfel keihard toe.
“Ik wilde schaken, maar kon alleen maar dammen,” zegt hij met een wrange glimlach. “Alles voelde log. Mijn reacties waren traag. Het leek alsof m’n lichaam en hoofd niet op dezelfde golflengte zaten.”
Het sparren begon rustig. Maar al na de eerste minuten merkte De Ridder dat hij iets kwijt was. Niet alleen timing of scherpte, maar vertrouwen. Hij herkende zichzelf niet.
“Ik kreeg klappen die ik normaal ontwijk. Mijn ademhaling was zwaar. Ik hoorde mezelf denken: misschien ben ik niet meer die vechter van voorheen.”
Toch stopte hij niet. Want juist deze sessie bracht hem iets wat hij niet meer had gevoeld: urgentie. “Het was een reality check. Geen knock-out, maar wel pijnlijk eerlijk. En nodig.”
De Ridder weet dat hij tijd nodig heeft. Zijn lichaam is nog niet terug op het oude niveau. Maar mentaal is hij helderder dan ooit.
“Ik moet mezelf opnieuw opbouwen. Niet alleen fysiek, maar in alles. Als ik straks weer de kooi in stap, moet het echt de beste versie van mezelf zijn.”
De rematch is in zicht, maar eerst komt er nog een reeks van dit soort sessies. “Elke klap die ik nu vang, brengt me dichterbij wie ik moet zijn.”
Lees het artikel op de mobiele website