Remy Bonjasky werd op 7 februari 2026 officieel opgenomen in de Glory Hall of Fame. Toch bleef het opvallend stil rond de ceremonie.
Tijdens GLORY 105: Last Heavyweight Standing Finals kreeg de Nederlandse legende de hoogste eer die de organisatie kan uitreiken. Hij voegt zich bij eerdere inductees Joseph Valtellini, Semmy Schilt en Alex Pereira. Maar waar je vuurwerk zou verwachten, bleef het buiten de ring relatief rustig.
Bonjasky maakte in 1995 op 19-jarige leeftijd zijn profdebuut en bouwde in 22 jaar een indrukwekkende loopbaan op. Zijn zeges lezen als een lijst met de grootste namen uit het kickboksen: Mirko Cro Cop, Alistair Overeem, Jérôme Le Banner, Gökhan Saki, Badr Hari en Ernesto Hoost.
Hij won drie keer de K-1 World Grand Prix en werd wereldwijd geliefd, van Tokyo tot Londen. In Glory vocht hij zes keer, waaronder tijdens het zwaargewichttoernooi bij Glory 4 in Japan.
Glory-oprichter Pierre Andurand noemde hem niet alleen een kampioen in de ring, maar ook iemand die de sport hielp groeien via zijn podcast, zijn academy en zijn werk als commentator.
Op het podium sprak Bonjasky zichtbaar geëmotioneerd. Hij bedankte zijn moeder, die hem volgens eigen zeggen uit armoede naar de ring hielp en hem bleef steunen in moeilijke tijden. Ook zijn vrouw, kinderen en de fans kregen een speciale vermelding.
Hij benadrukte dat supporters dit moment mogelijk maakten en riep op om de sport groter en sterker te maken. Het was een persoonlijke toespraak, zonder groot drama, maar met oprechte dankbaarheid.
Juist dat maakt het opvallend. Een van de grootste zwaargewichten uit de geschiedenis kreeg de hoogste onderscheiding, maar het moment haalde nauwelijks de internationale headlines. Geen massale campagne, geen grote discussie online.
Misschien zegt dat iets over hoe snel de sport vooruitkijkt. Nieuwe toernooien, nieuwe namen en nieuwe rivaliteiten eisen de aandacht op. Maar de opname van Bonjasky in de Hall of Fame herinnert eraan wie de basis legde voor het huidige kickboksen.
Lees het artikel op de mobiele website