Jaren later doet het nog steeds pijn. Op de dag dat Ramon Dekkers overleed, staat de kickbokswereld opnieuw stil bij een naam die nooit verdwijnt. Zijn dood op 27 februari 2013 sloeg destijds in als een bom, en ook vandaag voelen fans en vechters dat gemis.
De impact van Dekkers reikt verder dan titels of overwinningen. Hij werd een symbool van Nederlandse vechtlust in het buitenland en groeide uit tot een voorbeeld voor generaties na hem. Op zijn sterfdag komt dat besef harder binnen dan ooit.
Ramon Dekkers leeft voort in de verhalen die rondgaan in sportscholen. Trainers noemen zijn naam wanneer ze jonge vechters uitleggen wat durf is. Zijn stijl, zijn agressie en zijn lef maakten hem uniek. Hij vocht in een tijd waarin Nederlandse kickboksers internationaal naam maakten, en hij stond daar middenin.
Voor veel fans was hij meer dan een kampioen. Hij was een pionier die in het buitenland respect afdwong. Dat gaf de sport hier extra aanzien. Zijn gevechten worden nog altijd bekeken en besproken, alsof ze gisteren plaatsvonden.
Op de dag van zijn overlijden stond de sport stil. Het nieuws kwam hard aan. Niet alleen in Nederland, maar ook ver daarbuiten. Dekkers had een reputatie opgebouwd die grenzen overstak. Zijn overlijden voelde voor velen onwerkelijk.
Elk jaar keert die datum terug. Vechters plaatsen berichten, fans delen herinneringen en oude beelden gaan opnieuw rond. Het is geen verplicht moment, maar een oprecht eerbetoon. Zijn naam duikt weer op in gesprekken, in posts en in interviews.
Wat Dekkers achterliet, zie je terug in de mentaliteit van veel Nederlandse vechters. Aanvallen, druk zetten, durven. Zijn invloed zit in de manier waarop er wordt gevochten en getraind. Dat maakt zijn nalatenschap tastbaar.
Op zijn sterfdag rouwt de wereld nog steeds. Niet alleen om de man die er niet meer is, maar om het gevoel dat hij opriep wanneer hij de ring instapte. Ramon Dekkers mag dan zijn overleden, zijn aanwezigheid in de sport is springlevend.
Lees het artikel op de mobiele website