Anwar Ouled-Chaib werd ooit gezien als een van de grootste talenten bij Glory Kickboxing. Hij won het talentenprogramma House of Glory en stond meteen in de spotlight. In december 2023 kreeg hij zijn grote kans: een gevecht tegen niemand minder dan Endy Semeleer, toenmalig kampioen in het weltergewicht.
Voor veel fans voelde dat als te snel. De jongen uit het kamp van Badr Hari had nog nauwelijks ervaring op het hoogste niveau. Toch stond hij daar. In de ring. Tegen een gevestigde naam. Het werd geen sprookje.
Zoals voorspeld door kenners, bleek de stap naar het topniveau te groot. Ouled-Chaib verloor het gevecht. Met een technische knock-out, maar het was duidelijk dat er meer in zat. Glory zette hem daarna op pauze.
Tot augustus 2024 stond hij langs de kant. Geen gevechten. Geen nieuws. Geen hype. Alleen maar stilte.
In augustus keerde hij eindelijk terug tijdens Glory 94 in Antwerpen. Daar vocht hij tegen Cedric Tousch en won overtuigend. Eindelijk leek er weer licht aan het einde van de tunnel voor Ouled-Chaib. Hij liet zien dat hij erbij hoort.
Maar ondanks die winst bleef het daarna opnieuw stil rond zijn naam. Er kwamen geen aankondigingen van nieuwe partijen. Geen zicht op een volgende stap.
Wat fans en experts pas echt verbaasde, was hoe Glory wél de focus legde op Don Sno. Ook hij deed mee aan House of Glory, maar verloor daar nota bene van Ouled-Chaib. Toch kreeg Sno zes partijen aangeboden. En promotie. En aandacht.
Anwar? Niets.
Op sociale media wordt het onderwerp nu opnieuw besproken. Waarom werd Ouled-Chaib na zijn comeback niet opgepikt? Waarom krijgt iemand die hij heeft verslagen wel de kans om zich te bewijzen?
Supporters voelen zich verraden. Niet alleen vanwege Anwar, maar ook door een breder probleem. Meerdere vechters buiten de zwaargewichtdivisie trekken aan de bel. Zo vertrokken onlangs Tyjani Beztati en Mo Touchassie bij Glory. Ze voelden zich niet serieus genomen.
De frustratie bij de achterban groeit. Lees hier waarom Badr Hari’s kamp vecht voor eerherstel voor Anwar.
Veel mensen kijken nog steeds terug op dat eerste grote gevecht. Was het niet gewoon te veel, te snel? In dit artikel vroegen analisten zich al af of het gevecht tegen Semeleer op Glory 90 wel zo’n goed idee was. En misschien hadden ze gelijk.
Maar fouten mogen niet eeuwig meegaan. Zeker niet als iemand zich daarna herpakt. Anwar Ouled-Chaib verdient net als ieder ander een eerlijke kans. En een plek in de ring.
Lees het artikel op de mobiele website