Peter Aerts hoeft het niet meer te bewijzen. Hij heeft gevochten, gewonnen, verloren, en opnieuw gestaan. Maar sommige woorden wegen zwaarder dan titels. In een korte post noemt hij Andy Hug en Ernesto Hoost zijn broeders. Eén is er niet meer. De ander staat nog altijd recht.
Op social media deelt Aerts een foto van zichzelf met Hug en Hoost. Het bijschrift is kort, maar alleszeggend: “Drie mannen. Eén erecode: respect. Trots om deze twee mijn broers te noemen..” Een emoji van een buiging. Geen verhaal, geen uitleg. Alleen dat.
Voor wie de kickbokswereld kent, is het een moment van betekenis. Drie namen. Drie legendes. Drie mannen die elkaar in de ogen keken vanuit de andere hoek van de ring. Niet als vrienden, maar ook nooit als vijanden. Ze vochten met hun vuisten, maar keken elkaar daarna altijd aan met iets wat zwaarder woog dan wrok: waardering.
De Zwitser met de axe kick en het samurai-gezicht overleed in 2000 aan leukemie, slechts twee weken voor zijn 36e verjaardag. Zijn dood sneed door de sport. Hug was beheerst, stil, haast mystiek in zijn manier van bewegen. Maar in de ring was hij nietsontziend. Dat Peter Aerts hem, 24 jaar later, nog altijd zijn broer noemt, zegt meer dan duizend interviews ooit kunnen zeggen.
Aerts, Hug en Hoost stonden in het tijdperk dat K-1 meer was dan een merk. Het was eer. Hun rivaliteit was echt. Hun discipline was hard. Ze vochten niet om show, maar om iets wat alleen zij in de ring begrepen. Aerts en Hoost stonden vier keer tegenover elkaar. Twee keer won de één, twee keer de ander. Geen grote woorden. Geen theater. Alleen strijd en na afloop een knik.
En nu, jaren later, maakt Aerts een buiging. Niet voor likes. Niet voor nostalgie. Maar voor wat er was, en wat altijd zal blijven. Respect. Voor Hug. Voor Hoost. Voor de tijd waarin mannen met hun vuisten spraken — en daarna met hun hart.
Lees het artikel op de mobiele website