Deze MMA-organisatie was groter dan de UFC – tot dit gebeurde

| door Alex Kowalski

Negentigduizend mensen in een stadion. Soccer kicks tegen een liggende tegenstander. Tien minuten durende openingsrondes waarin alles kon gebeuren. Voor veel vechters gold ooit één regel: was je kampioen bij PRIDE, dan was je nummer één ter wereld. De UFC kwam pas daarna.

Lees ook

PRIDE Fighting Championships was in Japan groter dan groot. De organisatie veranderde MMA in een spektakel dat voelde als een oorlogsfilm zonder pauze. Tot het in 2006 ineens begon te wankelen.

PRIDE maakte van vechters halfgoden

Waar de UFC koos voor een kooi, koos PRIDE voor een ring. Geen hekwerk, maar touwen. Geen terughoudend reglement, maar knieën en trappen tegen een tegenstander op de grond. Dat veranderde alles. Verdediging werd anders, het tempo lag hoger en fouten werden hard afgestraft.

In Japan behandelden fans vechters als rocksterren. De zaal was stil tijdens het gevecht, bijna eerbiedig. Daarna volgde explosie. Namen als Butterbean (echte naam Eric Esch. red), Wanderlei Silva, Quinton Jackson, Fedor Emelianenko en Mauricio Rua bouwden hun reputatie daar op. Hun gevechten werden klassiekers.

Het 2005 Grand Prix-toernooi geldt nog altijd als een van de zwaarste ooit. Meerdere partijen op één avond. Geen ruimte om te herstellen. Alleen wilskracht.

De schaduw achter het spektakel

Maar achter het vuurwerk groeiden geruchten. Er werd gefluisterd over invloed van de Yakuza (Japanse Maffia. red.), over druk op managers en over wedstrijden waarvan de uitkomst al vaststond. Sommige partijen zouden zijn aangepast op het laatste moment. Achter de schermen heerste spanning.

In 2006 brachten Japanse media de vermeende banden met de onderwereld naar buiten. Sponsors trokken zich terug. Televisiedeals verdwenen. Wat onaantastbaar leek, bleek kwetsbaar.

Een jaar later kocht de Ultimate Fighting Championship de restanten van PRIDE voor 65 miljoen dollar. Veel sterren stapten over. Maar de magie bleef achter in Japan.

Een erfenis die MMA veranderde

PRIDE was rauw, groot en soms over de grens. Het gaf MMA een andere identiteit. Harder. Theatraler. Extremer.

De UFC groeide daarna uit tot marktleider, maar voor een generatie fans blijft PRIDE het tijdperk waarin alles mogelijk leek.

Lees het artikel op de mobiele website

Net binnen

Bekijk meer artikelen