“De meeste mensen zijn niet bang om te falen. Ze zijn bang om zich echt ergens aan te verbinden.” Die zin dropte Rico Verhoeven vandaag op Instagram, alsof het niks was. Maar tussen de regels voel je: hier spreekt geen kampioen met een sixpack, maar iemand die jarenlang met druk, pijn en keuzes heeft moeten omgaan.
De post gaat verder. Over mensen die pauzeren. Die alles over analyseren. Die wachten op zekerheid. En ondertussen: “het leven gaat gewoon door.” Geen quotes voor op een tegeltje, maar woorden van iemand die zijn twijfels heeft leren verslaan.
Verhoeven hoeft niemand meer te overtuigen in de ring. Tien jaar lang domineerde hij Glory als zwaargewicht kampioen in het kickboksen. Maar juist toen hij de top bereikte, kwamen de vragen. Hoe lang nog? Wat daarna? Het stoppen; en belangrijker, wie ben je zonder die titelgordel?
De blessure die hem maanden aan de kant hield, sneed die vragen alleen maar scherper aan. Want fysiek stilstaan is nog tot daar aan toe — mentaal stilstaan is dodelijk. Dus ging hij dóór: acteerrollen, business projecten, gesprekken met Amerikaanse organisaties, zelfs boksen tegen Anthony Joshua of UFC werden genoemd. Niet uit ongeduld, maar uit overtuiging: je moet bewegen, ook als het eng is.
Wie Verhoeven volgt, weet: hij laat weinig aan het toeval over. Diëten, trainen, plannen – alles is strak. Maar juist daarom valt die post op. Hij spreekt over rommeligheid, over keuzes maken zónder garantie. Het is kwetsbaar, en tegelijk krachtig. Alsof hij zichzelf én zijn volgers tot positieve actie wil aanzetten.
En het past bij wie hij aan het worden is: een vechter die niet meer alleen in de ring wil winnen, maar ook daarbuiten iets wil nalaten. Niet met stoere woorden, maar met eerlijke keuzes. Geen veilige herhaling van oude titels, maar nieuwe risico’s.
Die zin blijft hangen. Want hij komt niet uit een managementboek, maar uit de mond van iemand die zijn lichaam, carrière en imago op het spel heeft gezet – keer op keer.
Verhoeven weet dat je nooit 100% zeker bent. Dat de timing nooit perfect zal zijn. En dat wachten vaak comfortabel voelt, maar uiteindelijk alles kost.
Daarom zegt hij het. Tegen jou, tegen zichzelf, tegen iedereen die op de rem trapt: kies. Ga. Vechten kun je pas als je durft te bewegen.
Lees het artikel op de mobiele website