Hij stapte uit de titelstrijd, maar niet uit het geheugen van de sport. Rico Verhoeven blijft voor velen de beste kickbokser die er is geweest. En niet iedereen stapte graag tegenover hem de ring in.
Hij vocht nooit in de UFC, maar kreeg het daar wel tegen een van hun zwaargewichten. Antonio “Bigfoot” Silva, een boom van een man met een stevige reputatie in MMA, stapte de ring in onder kickboksregels. Voor Verhoeven een kans om te laten zien wie de baas is.
Lang duurde het gevecht niet. Verhoeven hield geen rekening met naam of status. Met een vlijmscherpe hoofdtrap sloeg hij Silva tegen de grond. Daarna kwam er geen weg terug. De Nederlander rook bloed en dreef Silva in een hoek. Een staande TKO was het logische gevolg.
Op papier was het een interessante partij: Silva als voormalig UFC-uitdager, Verhoeven als onbetwiste kampioen bij Glory. Maar in de praktijk bleek het geen gelijkwaardig gevecht. De verschillen in techniek, tempo en slimheid waren te groot.
De kickbokswereld wist het allang: wie tegen Verhoeven moest, stond vaak al met 1–0 achter. Niet vanwege intimidatie, maar vanwege zijn aanpak. Hij combineerde kracht met slimte, afstand met druk, kalmte met explosie. Geen showman, maar een machine.
Daarom was het ook geen verrassing dat sommige tegenstanders liever een andere route kozen. Niemand zegt het hardop, maar het was duidelijk: tegen Rico vechten voelde soms als vragen om problemen. Niet figuurlijk, maar letterlijk.
Verhoeven besloot zijn titel neer te leggen. Hij liet het goud los, maar zijn stempel blijft. Voor Glory is het een nieuwe fase, zonder het gezicht van een generatie. En voor de fans is het even schakelen.
Want of je nu fan van hem was of niet, één ding staat vast: niemand was zoals Rico Verhoeven. En dat gaan we voorlopig niet meer zien.
Lees het artikel op de mobiele website