Dunne lucht. Koude ochtenden. Geen afleiding. Umar Nurmagomedov bereidt zich voor in een bergkamp in Sildi, Dagestan. Daar werkt hij aan zijn vorm voor het gevecht met Deiveson Figueiredo op UFC 324 aanstaande zaterdag.
Umar Nurmagomedov traint in de bergen zoals hij dat voor elk gevecht doet. Geen apart plan voor één tegenstander. Hij wil in alle onderdelen beter worden en zo de beste ter wereld zijn.
Over Figueiredo is hij nuchter. Hij ziet een ervaren, technische vechter met een sterke rechterhand en been. Iemand die kan worstelen en kan neerhalen. Maar geen tegenstander die hem grote zorgen baart.
In Sildi draait alles om ritme. Hard werken, korte aanwijzingen, veel herhalen. Teamgenoten roepen elkaar toe. Oefeningen wisselen elkaar snel af. Buiten is het koud, binnen gaat het tempo omhoog.
Zelfs simpele dingen krijgen aandacht. Veters strikken. Ademhaling controleren. Functietesten op de loopband. Alles heeft een doel. De omgeving dwingt focus af.
Tussen de sessies door praat Umar over wat daarna kan komen. Namen als Petr Yan en Merab Dvalishvili vallen. Hij denkt hardop na over hoe de UFC keuzes kan maken, afhankelijk van uitslagen en eerdere ontmoetingen.
Over Yan is hij duidelijk. Diens overwinning op Merab verbaasde hem niet. Hij vindt Yan sterker in de stand en goed genoeg in het verdedigen van takedowns. Zelfs met rust, denkt Umar, zou Yan in veel scenario’s de betere zijn.
Wat opvalt, is dat Umar veel praat over leren. Hij volgt Engelse les met een docent. Niet af en toe, maar serieus. Hij wil zinnen beter begrijpen, tijden herkennen en makkelijker spreken tijdens reizen.
Daarnaast wil hij Arabisch leren om zijn geloof beter te begrijpen. Hij leest boeken. ‘Atomic Habits’ komt voorbij. Ook leest hij regelmatig in de Koran. Voor hem staat opleiding voorop. Wie niet leest, mist volgens hem kansen en wijsheid.
Tussen zware sets door ontstaat een discussie over rekenen. Hoe ver loop je in 30 seconden op 20 kilometer per uur? Teamgenoten rekenen hardop, lachen, discussiëren. Uiteindelijk komen ze uit op 165 meter.
Het moment laat iets anders zien dan alleen top vechtsport. Het toont de sfeer. Serieus werken, maar ruimte voor luchtigheid.
Deze blik in het bergkamp laat zien waarom vechters uit Dagestan zo worden gevormd. Discipline, eenvoud en constante herhaling. Geen show, geen ruis. Alleen trainen, leren en beter worden.
Voor Umar is dit geen uitzondering. Dit is zijn standaard.
Lees het artikel op de mobiele website