Het voelde anders dan gehoopt. De avond die zo vertrouwd moest zijn, liep anders af. Nieky Holzken verloor in eigen huis en liet na afloop weinig twijfel bestaan over zijn gevoel.
Hij noemde het simpelweg niet zijn avond. En verloor van een stevig boksende Besir Ay.
Vechten voor eigen publiek draagt gewicht. De steun is voelbaar, maar de teleurstelling ook. Holzken stond in een omgeving die hij kent, Helmond, met fans die hem al jaren volgen. Juist daarom kwam dit verlies harder aan dan een doorsnee nederlaag elders.
Na afloop nam Holzken geen omweg. Hij gaf aan dat hij niet in zijn ritme kwam en dat het niet zijn avond was. Geen excuses, geen groot verhaal. Wel de erkenning dat hij zichzelf niet liet zien zoals hij dat had gewild. Tegelijk liet hij een deur open. Een terugkomst sloot hij niet uit. Niet vandaag, niet morgen, maar de gedachte was er.
Tijdens de uitzending spraken de commentatoren zich uit. Zij vonden dat Holzken op zijn minst het thuisvoordeel had moeten hebben. Niet per se in de uitslag, maar in controle en uitstraling. Dat bleef uit. Volgens hen voelde het gevecht neutraler dan verwacht, terwijl juist in eigen huis vaak een extra laag zichtbaar is.
Dit verlies raakte aan meer dan één partij. Holzken is een vechter met ervaring, een naam die verwachtingen oproept. Wanneer zo iemand in eigen omgeving verliest, krijgt het moment een andere lading. Het publiek zag geen vluchtgedrag, geen wegkijken. Holzken bleef aanwezig, nam het moment zoals het kwam.
Dat hij zelf een terugkomst niet uitsluit, maakt deze avond geen eindpunt. Het laat zien dat het verlies niet voelt als afsluiting, maar als een hoofdstuk. Commentatoren wezen erop dat juist dit soort avonden vaak blijven hangen, niet vanwege de uitslag, maar vanwege wat erna komt.
In eigen huis verliezen doet pijn. Maar soms zegt zo’n avond meer dan een overwinning. Niet door wat er gebeurde, maar door hoe ermee wordt omgegaan.
Lees het artikel op de mobiele website